Harbiden eşek!

Dini bir konuya girdiğimiz zaman bir bakıyorsunuz bazılarının suratlarından düşen bin parça... Usanıyorlar, sıkılıyorlar, kızarıyorlar; velhasıl pek dini meselelere girmek istemiyorlar. Ciddi bir hal takınıp "Biz de Müslümanız" veya "Din Allah ile kul arasındadır" gibi klişe sözlere başvuruyorlar. Karşı taraf biraz ısrarcıysa bu sefer de babaannesinin örtülü olduğunu ya da dedesinin hacca gittiğini falan söyleyerek bundan kendilerine pay çıkartıyorlar.

Eğer onlara İslam'ı olduğu gibi anlatıyorsanız hemen dikenlerini çıkartıp kin ve nefret dolu bir yaklaşımla Müslümanların bir takım hatalarından dem vuruyorlar. Eğer ılımlı İslamcı şeker bir hoca veya ilahiyatçıysanız bu sefer de sizi "siz başkasınız", "siz modern düşüncelisiniz", "ama bu gericiler yobazlar sizin gibi çağdaş değil" gibi cümlelerle pohpohlamaya çalışıyorlar. Tabi bizim şirin hocamız onlara; "Müslümanlar yobaz veya gerici değildir, asıl onlara gerici ve yobaz diyenler öyledir" demesi gerekirken, kendi kendine "ne de güzel İslam'ı sevdiriyorum" gibi bir yaklaşımla dini sulandırdıkça sulandırmaya devam eder. Buradan hocaları uyarmak istiyoruz: Bu gibilerin övgülerine aldanmayın ve Müslümanları asla karalamalarına müsaade etmeyin. Kahrolası din düşmanlarının hatırı için, İslam'ın ve Yüce Allah'ın hatırını çiğnemeyin.

Gerçek bir Müslüman'ın İslam'ın hiçbir değeriyle problemi olamaz. Bir kimse şayet İslam'ın bir tek emrine muhalefet ediyorsa, bunu ya bilgisizliğinden dolayı masumane bir şekilde ya da dinsizliğinden dolayı düşmancasına yapar. Masumane yaklaşana bir şeyleri bir ölçüde anlatma imkânı vardır fakat düşmanca bir kinle dine yaklaşan kişilere laf anlatmak mümkün değildir. Her ne kadar "biz de Müslümanız" deseler de İslam'ın değerlerine düşman oluşları onların dini yalanladıklarını gösterir. Yine de biz zahire göre hükmederiz ve kesin bir kanıtımız yoksa onların imanı noktasında bir çıkarım yapmayız. Ancak aleni bir şekilde dine saldırıyorsa, Müslümanlara "gerici yobaz" gibi iftiralar atıyorsa; o zaman saf Müslüman olmanın da bir alemi yoktur.

Birçok insan Yüce Allah'ın emir ve yasaklarıyla karşılaştığında son derece ürkütücü ve son derece korkunç bir durumla karşılaşmış ve tehlike ortamına düşmüş gibi hareket ederler. Onlara din demeyin de ne derseniz deyin. Yüce Allah bu gibilerin halini bir ayet-i kerimede şöyle anlatır: "Öyleyken onlara ne oluyor da, öğütten yüz çeviriyorlar. Aslandan ürken yabani eşeklere benziyorlar." (Müddessir, 49-51)

Burada "eşek" benzetmesi ile müşriklerle bir alay etme söz konusudur. Zaten Bakara Sûresi 15. ayette şöyle buyrulur: "Allah Teala onlarla alay eder ve taşkınlıklarında debelenip durmaları için onlara belirli mühlet verir." Ayetteki "yabani eşek" benzetmesi aynı zamanda bir aşağılamayı da içerir. Kur'an böyle bir benzetme kullanarak kabullenmeyen, uyarıya, öğüde kulağını tıkayan bir insan tablosu çizilmektedir. Ayrıca yaban hayvanlarının kaçması, tamamen can havliyle olduğundan çok hızlı, ürkek ve panik halinde bir kaçıştır. Din denilince rengi değişen ve kaçacak bir yer arayan insan tipinin halini anlatması açısından oldukça güzel bir benzetmedir.

Kaçsa bile eşek, aslandan kurtulamaz, eninde sonunda ona yakalanır. Demek ki dinden kaçanlar boş yere çırpınıyorlar. "Malikiyev müddin" yani "Din gününün sahibi" olan Yüce Allah bir gün mutlaka herkesi bu din ile muhatap edecektir. İsteyenler bu dünyada muhatap olurken, diretenler de ahirette muhatap olacaklardır. Adeta aslanın avını yakalaması gibi, insan da bu din ile muhakkak bir gün yüzleşecektir ve eninde sonunda amellerinin rehini olacaktır.

Her şey apaçık ortada iken hâlâ nasıl olur da kurtuluşu sunan Kur'an'a arkalarını dönerler. Öyle mi? O zaman alın size bir benzetme: Kur'an'a göre insan Yüce Allah'ın öğüdünden yüz çevirirse harbiden eşektir. Bu o dönem için oldukça ses getiren bir benzetmedir ve müşriklerin dikkati Kur'an'a bu benzetmeyle çekilmiştir. "Mutlak kudret" burada "aslan" ile sembolize edilirken, "sefillik" ve "acizlik" ise "yaban eşeği" ile sembolize edilmiştir. O eşekler ilahi öğretiye boyun eğmektense ilahi öğretinin sunduğu öğütlere kulaklarını tıkamış ve ondan can havliyle kaçmışlardır.

Bu ayetten anlaşıldığı üzere Yüce Allah kendisiyle alay edenleri ince bir şekilde alaya alıyor. Bu gösterir ki bizim karşımızda, dinimizle alay edenlere onun misliyle cevap vermemizin bir sakıncası olmasa gerektir. Sefiller ahirette: "Bir eşeklik yaptım, öğütten kaçtım" diyeceklerdir ama o zaman da iş işten geçmiş olacaktır.

Kur'an'ın ikna yöntemlerini incelediğimizde, muhatapların alaycı, laubali, söz anlamaz tipler olması gibi durumlarda, onlara anladıkları dilden cevap vermenin tercih edildiği görülmektedir. Alaycı olan insanların dine bakışları daima küçümseyici ve üstün körü olduğundan bu adamlara hak ettiğinden daha fazla bir değer vererek, aşırı saygılı ve yumuşatılmış bir tebliğde bulunmak doğrusu önerilmemektedir. Diğer ayetlere de bakıldığında Yüce Allah'ın bu tiplerle ince alaylarla cevap verdiğini görmekteyiz. Onların, aslandan kaçan eşeğe benzetilmesi bu örneklerden bir tanesidir.

Bugün din düşmanı tiplerine baktığımızda onların da alaycı kimseler olduğunu görüyoruz. Cahiliye müşrikleri Kur'an için "eskilerin masalları" diyerek alay ediyorlardı: Peki ya bugünküler ne diyorlar? Efendim "işte çöl kanunu", "Arap geleneği", "dogmatik düşünce", "hikâye bunlar", "orta çağ zihniyeti", "Arap kafası" vs. İşte bu tavırların arkasında bir müşrik zihniyeti gizlidir. Bu tür sözleri söyleyerek alay edenlerin cevabını ise Kur'an mükemmel bir şekilde vermiştir: Onlar eşektir. İşte o kadar. Bakalım kimler üstüne alınacak?