Güneşli ve huzurlu yürüyüş

Evimde ne televizyon ne de internet var. Bu durum benim için yeni bir şey değil tabi. Bu yaşıma kadar, oturduğum hiç bir evde olmadı bu cihazlar.

Şimdilerde bir çok insana imkansız gibi gelen ve benim 'güneşli ve huzurlu yürüyüş' adını verdiğim bu süreci başlatan babamdı.

Henüz on üçünü sürdüğüm seksen dört yılıydı. Asker izniyle çok partili hayata bir kez daha geçtiğimiz günler yani. Komşuların çatısında pıtrak gibi antenler belirmeye başlamıştı. Gün geçmiyorduki birisinin daha televizyon aldığı duyulmasın.

Her yeniliğin en son bizim eve girmesine alışkındık ama bu sefer işin 'sonu' yoktu. Babam televizyon almaya yanaşmadı hiç.

Sekiz kardeş, derin bir üzüntü duymasak da, ciddi sıkıntılar yaşadık. Her fırsatta konu, komşunun evine taşınıyorduk en başta.

Adile Naşit'i, Mahmut Öğretmen'i, Toronaga'yı, tekmil kovboyları, Dallas'ı, Al Yazmalım Asya'yı ve hatta Aşk Gemisi'ni komşuların ve teyzemin oğlunun bakkalındaki televizyonda tanıdım.

Bu zorlu süreçte yaptığımız epeyi uzun soluklu kaçamaklar yüzünden azarda işittik, dayakta yedik babamızdan.

Fakat liseye başladığım yıllarda evimizde televizyon olmasını isteyen bir kişi bile yoktu. O yıllarda babamız bu kararı tamamen bize bırakmıştı. 'Alalım derseniz hemen alırım' diye fikrimizi ne zaman sorsa, kimse almaktan yana oy kullanmazdı.

Bu ret oyu, bir kırıklıktan dolayı değil, artık içimize nasıl yerleştiyse, gerçek bir istemezlik hali, yüzde yüz özgür bir tercihti.

İşin başında, babamla istemeyerekte olsa çıktığımız yola, şimdi ben ve iki kardeşim gönüllü olarak devam ediyoruz.

Fakat her şeyi olduğu gibi anlatmazsam hem gerçekler eksik kalır hem de sizleri yanıltmış olabilirim.

Ara förmül..

Evimde, kendini milyarlarca insan sevdiren o cihaz yok ama, bir laptop ve çocuklara tahsis ettiğim bir bilgisayar var. Her ikisi de 'ne koyarsan eline, onu sürer yüzüne' hallerinde makineler. Yani işin esprisini zedelemiyorlar.

Bu durumda da akla, dünyayla irtibatı nasıl sağladığım gelebilir. Elbette gezegenimizde olup bitenlerle ilgileniyorum. Bunu da en sessiz ve en az kafa şişirecek yol olan yazılı medyayla gerçekleştiriyorum.

Hem gündemden bihakkın haberim oluyor hem de adım 'kosofa' veya 'ota' çıkmıyor!

Böylece, medya işini 'yazılısından' hallederek, Kurtlar Vadisi başta olmak üzere bir yığın diziden, lüzumsuz temrinlere ve görüntü kirliliğine bulanmış haberlerden uzak kalıyorum.

Ama zaman değişti. Zaman benim çocuk olduğum günlerden çok farklı. Bu 'yolun' devamı var mı yok mu emin değilim.

Çocuklar hızla büyüyor ve CD, DVD teknolojisiyle de olsa, bütün çizgi film kahramanlarından haberdarlar. Yarın okula da başladıklarında televizyonsuzluk işi sarpa sarabilir.

Yani işler 'bir zamanlardaki' gibi sade ve duru değil. Ben babamın yolundan gitmeyi deneyeceğim yinede; en azından halis niyetim odur.

Tek fark demokratik usule biraz daha erken (ilkokul dört veya beşinci sınıfta) geçmeyi düşünmemdir. Bunun sebebi de, şimdinin on yaşlarındaki çocuğunun, bizim zamanımızın en az on beş yaşındaki çocuğuna karşılık gelmesi. Artık o gün geldiğinde, çıkan karara, istediğim gibi olmasa bile, uyacağım.

Televizyonsuz ev..

Ben, 'televizyonsuzluğu' gerçekten seven ve bunun anlatılmaz iyi bir şey olduğuna inanan biriyim.

O cihaz en başta, 'yetkin bir zaman ve sevgi hırsızıdır'.

Eğer evimde televizyon olsaydı, muhtemelen çocuklarımla şimdiki kadar ilgilenemez, bazen yaptığımız gibi, birlikte saatlerce oyun oynayamazdık.

Yeterince kitap okuyamazdım.

Boş boş oturup tavana bakamaz, ışığı söndürüp aklıma takılan bir hatıraya gönlümce üzülüp sevinemezdim.

Arkadaşlarla otururken, zihnimizin en az bir kaç lobunu bir diziye veya anlamsızca dönüp duran bir habere rehin vermeden sohbet edemezdik.

Anomali düzeyindeki ses ve görüntü bombardımanı yüzünden, şahsım üzerinde meydana gelecek, 'his yozlaşmasına' ve 'akıl körelmesine' mani olamazdım.

Bende olmayan ama hemen herkeste olan bir cihazı daha fazla kötülemenin alemi yok. Evimde olması durumunda, üzerimde göstereceği muhtemel etkileri yazıyorum. Umarım sıraladığım olumsuzluklar, televizyonla bir arada yaşamak zorunda olan herkes için söz konusu değildir.

Yani 'aptal kutusunu' seyreden herkes ona benzeyecek diye genel geçer bir durum olmasa gerek.

Durduk yerde değil, arkadaşların 'En azından evine internet al.' baskıları yüzünden girdim bu konuya.

Bu taarruz karşısında, kuyruklu bir savunma yapamıyorum açıkçası. 'Yılların prensibi' ve benzeri klişelerle püskürtmeye çalışıyorum şimdilik.

Fakat özümün hissi şudur ki, internet almak, televizyon almak kadar sarsmaz beni. Buna eminim.

Bu son cümleyi 'internet alma girişimine' bir ısınma cümlesi olarak değil, sağlam bir itiraf olarak görün derim. Sonra mahcup olursunuz.

Ha, alırsam ne olur?

Peşin söyleyeyim: mahcup olacak durumum yok. Kimseyle iddiaya girmiş değilim. Sadece peşin hükümlü olmayın diye uyarıyorum.

'Her şey olabilir.' demekte fayda var.

Ya da hep beraber 'iyi oynayan kazansın' diyelim.