Evvâhı İbrahim

Karadeniz'in bütün özellik ve güzelliklerini şahsında görmenin mümkün olduğu, dîn-i mübîn uğrunda bölgenin rahmeti gibi yağmayı kendine şiar edinmiş ve bu uğurda gazetelerde, dergilerde yazılar yazmış; radyo, televizyon, konferans, panel, sınıf, kahvehane, ev ortamı gibi nerede imkân bulduysa oralarda konuşmuş; aynı amaçlarla yola koyulan yazarlara ve çizerlere aracı olmuş; sözü, sohbeti dinlenir güzel bir insan sevgili İbrahim Balcı.

Bu aktivitelerle de yetinmeyip "evlatları gibi" düşündükleri yayınevini kurarak, yazma ve yayma (tebliğ) faaliyetlerini "aile boyu"na dönüştürmüşlerdir. "Mübelliğ aile"nin lokomotif kişisi olan İbrahim Balcı, hanımıyla birlikte gerçekleştirdikleri "Satır Arası Kur'an Tercümesi"yle, çalışmalarının odağına Kur'an-ı Kerim'i yerleştirmişlerdir.

Toplumun sorunlarını şahsîleştirecek kadar diğerkâmlığı özneleştirmiş, uykularını kaçıracak kadar kendini toplumsal sorunların çözümüne adamış bir güzel insandır İbrahim!

Sorunlardan kaçmak yerine, sorunlara davetiye çıkartacak kadar fedakâr olduğu için de, "sorunlar" bir türlü onun yakasını bırakmamıştır. Sorunlarla hemhal olmasında, felsefe okumasının etkisi ne kadardır bilemem ama "sorunların sorunsallığı sorunu" onun hep sorunu olmuştur.

Balcı, gerçekten "bal-cı"dır. Dert satmaz, sorun üretmez, aksine derdi dert, sorunu sorun olmaktan çıkartmayı ister. Fakat sorunlar git deyince de gitmiyor ki! Bu yüzden sorunlara karşı hırçınlığı da mâlumdur. Yine de onun hırçınlığı Karadeniz'in hırçınlığı gibidir, tez geçer. Her şeye rağmen sonuç almak onun ayırt edici meziyetidir.

Dostluğun, tiryakiliğe dönüştüğü ender insanlardandır İbrahim Balcı. Ah bir de şu bel, sırt ve diz ağrıları da olmasa! Fakat büyük çoğunlukla onları da aşmıştır; ağrı, ağrıyı hatırlatamaz, fakat kendi ağrıyı hatırlayınca ancak ağrı yüz bulabilir onun vücut kimyasında...

Sık sık görüşürken bir de bakarsınız ki sırra kadem basmıştır İbrahim Balcı, arasanız da bulamazsınız. Ortaya çıktığında da, "İbrahim neredeydin" diye sorulduğunda, "kendini şarj etmek için" Kâbe'ye gidip geldiğini öğrenirsiniz. Onun sevdası bir başkadır.

Birçoğumuz feleğin çemberine kapılıp ekmek kavgası peşinde koşarken, İbrahim'in çalışma hayatındaki düzeninin esnekliği de, sosyal hayatla çok fazla içli dışlı olmasının bir göstergesidir. Bu yüzden de, hayatı "ti"ye almasını gayet iyi biliyor.

Sakalıyla ve paltosuyla birlikte arzıendam ettiğinde oldukça haşmetli görünür. Fakat endamının aksine müşfik, mükrim, müşrip, hâdim, muknî; yürekli, gayretli ve hamiyetli bir dost ve yoldaştır! Doğruya doğru, eğriye eğri demenin en onulmaz mekânda bile tezahür ettiricisi, "doğrulukta sâdık" bir "er kişi"dir İbrahim Balcı.

Bir ikindi saatinde telefonla aradığınızda, nargile ile hemhal olduğunu öğrenirsiniz. Bu yüzden bir bakarsınız, hoşuna giden veya okuması gereken bir kitabı çantasına koymuş, Sarayburnu'nun Boğaz'a nâzır çay bahçesinde bir yandan semaverini yudumlarken diğer yandan da satırlar / düşünceler arasında kaybolup gitmiştir.

Böyle bir mekânda hem zihnini hem ciğerlerini hem de gönlünün sesini dinlemektedir İbrahim. Yıllar önce Kasımpaşa'da başlayan ve saatlerce süren nargile içiciliği de dillere destandır. Fakat son zamanlarda bu konuda yalnızdır, eğer torun bakmaktan vakit bulup arada bir Halil Gölve dostumuz iştirak ederse mutlu olur.

İbrahim bir gönül adamıdır. Dost bildiğine gerçekten dosttur, o güzel bir yârdır; özellikle Beyoğlu'nda olduğu gibi yâr-ı gâr olmaktan da büyük zevk aldığına ve alacağına inanıyorum. Abdülkadir Türker, dostları kıskandıracak kadar onun en çok itibar ettiği özel bir kişidir. Dostlukların menfaate tahvil edildiği bir zamanda sevmenin, değer vermenin böylesi az görülür cinstendir. Ben de onun bu sevgisine hayranım, kıskanmıyorum, imreniyorum. Allah biliyor ya, sevgili Türker'i daha da çok sevmesini istiyorum.

Daha önce onun / onların yazdığı Ertelenen İslâmî Hayat kitabıyla ilgili olarak bir dergide yazdığım yazıyı şöyle bitirmişim: "Safsatalaştırılan hayat" aslî hayat haline getirilirken, insanî ve İslâmî hayatı ertelemekle insanların ne gibi zihinsel sıkıntılara düştükleri, çıkmazlara girdikleri hatta gülünçlükleri yaşadıkları kare kare gözler önüne serilmektedir.

Beyinlerin küçüldüğü ve işlevsizleştiği, aksine midelerin büyüdüğü ve idealleştirildiği bir dünyada elbette birtakım değerlerin ertelenmesi doğaldır. Safsatalara boğulmuş insan, uğrunda mücadele edeceği bir değer bulamıyor, onun için de yemeyi, daha çok tüketmeyi ideal haline getiriyor. Midelerin egemen olduğu böyle bir ortama da, ancak ve ancak midelerin çıkardığı sesler egemen olur, onun da akordu bozuktur.

"Ehl-i dildir diyemem sînesi sâf olmayana / Ehl-i dil birbirini bilmemek insaf değil" nağmelerinin yükseldiği bir ortamın özlemini çeken yazarlara, açılmasını umdukları "gedikler"in açılması için gösterdikleri gayretlerine minnet duygularımı ifade etmek isterim. Allah iyi niyetle ortaya konan hiçbir emeği, gayreti zayi etmez."

Benim nezdimde hiç kuşkusuz sen hep iyi şeylere lâyıksın, fakat biz "iyi"nin ne ve nerede olduğunu bilemiyoruz. Bizim bildiğimiz iyi bazan şer, şer bildiğimiz de iyi olabiliyor. Fakat duamı üstadın (A. Türker) diliyle tekrarlıyorum. Sevgili Balcı! "Biz bilmeyiz demesini, O bilir iyisini" diyerek, seni O'na havale ediyorum. Rabbim, her daim yâr ve yardımcın olsun, darda komasın, muhannete muhtaç etmesin.