Deprem izlenimleri...

23 Ekim 2011 günlerden Pazar, saat 13.00 civarı Muradiye'de oturduğum evin balkonundayım ve elimde Elif Şafak'ın "Aşk" isimli kitabını okuyorum. İçeriden çağırdılar ve yemek hazır dediler. Sofraya oturdum, saat 13.40'ı gösteriyordu yemekten kalkmak üzereydim. Aniden sarsılmaya başladık. Deprem oluyordu. Bir veya iki saniye öylece kaldım. Belki bu sarsıntı geçerdi... Ancak sarsıntı öyle bir şiddetle devam ediyordu ki ne yapacağımızı şaşırdık. Deprem eğitimi almış öğretmen kızım haykırdı:

"- Yatın yere!"

Kendimizi aniden yere attık. Sarsıntı olanca şiddetiyle devam ediyordu. O anda ilk aklımıza gelen bize şah damarımızdan yakın olan Allah'ımızdı. Başladık dualar okumaya. Ancak sarsıntının şiddeti beynimizi ve kalbimizi derinden sarsıyordu. 30 saniye bu hal içinde kaldık. Deprem duracak gibi değildi. Bu kısa zaman bize bir saat gibi geldi. Artık yaşamaktan ümidimizi kesmeye başlamıştım. Dilim dua okurken beynim, "öleceğiz, öleceğiz..." diyordu. Ölümü öylesine yakından hissetmiştik ki üzerimize tavanın çökeceğini düşünmeye başlamıştım. Sonra Allah'ın takdiri sarsıntı birden durdu. Ayağa kalktık ve kendimizi apar topar dışarı attık. Bizimle birlikte sokak aniden kalabalıklaşmıştı.

Anladık ki Van Erciş'e bağlı Tabanlı Köyü üssünde meydana gelen 7.2 şiddetindeki deprem Erciş, Van, merkez köyleri ve bazı ilçeleri vurmuştu.

Bir, bir buçuk saat hiç kimseye ulaşamadık. Telefon şebekeleri devre dışı kalmıştı. Deprem şokunu üzerimizden atamamıştık... Dahası kaldığımız evde büyük hasarlar oluşmuştu.  İlk gün akşamı bir fırsat bulduk ve Erciş'e doğru yola koyulduk. Erciş'e doğru yol aldığımızda akşamın kızıllığı sahile çok farklı bir güzellik katıyordu. Bu mehtaplı gecenin insanı etkileyen güzelliği şehir merkezine gelindiğinde farklılaşıyor ve acılarla dolu bir etkileşime dönüşüyordu. İki gün önce gezdiğimiz bu güzel şehir sanki mateme bürünmüştü. Gezdiğimiz, alışveriş yaptığımız iş yerlerinden bir kısım yerle bir olmuştu. Binalar çökmüş ve birer enkaz yığını haline gelmişti. Arama kurtarma çalışmaları yarı karanlıkta elektriksiz bir ortamda, kalabalık halk arasında ve karmaşa içinde devam ediyordu. İnsanlar yakınlarını gözyaşları arasında bulmaya çalışıyorlardı. Cadde ve sokaklardaki çöken iş yerleri ve evlerde hayata tutunacak çaresiz eller, yüzler aranıyordu. Çaresizliğin ve ümitlerin bir arada yaşandığı birer moloz yığını konumundaki şehri acıları içimizde hissederek terk ediyorduk

Muradiye'ye döndük ve İki geceyi dışarıda ateş yakarak geçirmek durumunda kaldık. Araçlar içinde gözümüze kolay kolay uyku girmese de sabahladık. Muradiye ilçesindeki binalarda hasarlar oluşmuştu. Hasar nedeniyle bazı evlerin oturulamaz durumda olduğunu gördük. İkinci gün de yüzlerce artçı şoklar arasında ve yine ateş yakarak sabahı ediyorduk. Depremin ikinci günü akşamında çok ilginç bir olaya şahit olduk. Havayı toz bulutu kapladı, kediler yanımıza sokuldu ve bir araya gelen köpekler ulumaya başladı. İlk kez bir kurt gibi köpeklerin ulumasına şahit oluyorduk. Aradan 15-20 dakika sonra artçı şoklar gelmeye başladı. Hayatın zorluğunu soğuyan hava ile yaşamak ne kadar mukadderse de deprem felaketini yaşayan her insan Allah'a yalvarıyor ve gözyaşını akıtıyorlardı. İnsanlar, Yüce Yaratan'a kul olmanın idrakiyle birlikte fani bir dünyanın varlığını görerek yaşıyordu. En yakınının feryadıyla yankılanan seslerin çaresizliği, yorgunluğu, bitkinliği yüzlere yansıyordu.

7.2 şiddetindeki Erciş depremi tüm yurtta akis buldu. İnsanlar yardımlarla birlikte gözyaşlarını akıtarak kardeşlik duygusunu yüreklerinde hissettiler. Bütün bozgunculara rağmen dar günde kardeşlik duyguları gün yüzüne çıktı. Bu durum gösterdi ki bu zor günler insanların kardeşlik duygularının hemhal olması kadar ölüm gerçeğini bir kez daha hatırlattı. Allah'a ram olmayı ve kardeşçe yaşamayı akla getirdi.

Artçı şoklar zamanla ara verse de devam ediyor ve sürecek. Deprem dalgaları azaldıkça insanoğlu yaşadıklarını bir süre sonra belki de unutacak. An gelecek yine eski günlerini yaşamaya başlayacak.

Allah milletimize acılar yaşatmasın. Birlik ve dirliğimizi bozmasın.