Dava bilinci...

Dava" inancın bayraklaştırılması demektir. Eğer iman bayraklaştırılmazsa varlığını devam ettirme noktasında amacına ulaşamaz. Tabi biz "dava" derken hak davayı kastediyoruz. Ki o da İslam davasıdır. İki türlü dava vardır. Birincisi İslam davası; diğeri ise onun dışındaki davalardır. Bir insan batıl bir davayı da kendisine dava edinebilir. Biz onun batıl olduğunu, referanslarından anlarız. Hak davayı tarif ederken de kafamıza göre bir çerçeve çizemeyiz. Bu çerçeve paket halinde elimizin altında bulunur. İslam'ın bütün prensipleri orta yerdedir. Yeni bir dava icat edemeyiz. Şu an itibariyle karşı karşıya olduğumuz en büyük tehlike davanın yerini fikirsizliğin almasıdır. Diğer bir tehlike de davanın ayağa düşmesidir. Yani tepkisel, amatör ve bilgisiz bir şekilde dava iddiasında bulunmaktır.

Dava sahibi olan insanla her yöne eğilip bükülen insan arasındaki en büyük fark bize göre şudur: Birincisinin vicdanı rahattır, bu nedenle de mutludur. Diğeriyse gayet huzursuzdur. Mesela hutbede smokin giyen fötr şapkalı bir imam düşünün. Bu adam son nefesine geldiği zaman gönül rahatlığı ile kelime-i şahadet getirerek canını verebilir mi dersiniz?

Diğer taraftan idam sehpasında İskilipli Atıf Hoca gibi sallansanız bile gönlünüz rahat olacaktır. Şimdi siz eğer Amerikan uşaklığını bir şekilde benimsemişseniz, dünyada da ahirette de mutlu olamazsınız. Vicdanınız daima rahatsız olacaktır. Reel politik ve konjonktür masalları bir noktaya kadar size teselli olur. Son nefese geldiğiniz zaman stratejik çıkarlarım böyleydi falan filan deseniz bile Azrail'i ikna edemezsiniz. Kalanlar da sizi Amerikan kuklası olarak anacaklardır. Bir insan ya dava sahibi olur, ya da işbirlikçi olur. Amerika'yla, İsrail'le, IMF'yle işbirliği yapalım der. Başka da bir şey demez.

Şöyle de bir şey vardır: "Dava" diyenler bir müddet sonra bakıyorsunuz yamuk yapmıştır. Yani bu durum insanı biraz düşündürmüyor değildir. Burada kestirmeden şunu söylemek isterim: Hayattaki en asil duygu olan "vefa" duygusu es geçilerek ne derece "insan" kalınabilir ki? Diğer taraftan şeytan Hz. Adem'in bile ayağını kaydırmıştır. Herkesin ayağının kayma riski de haliyle vardır.

Neden sürekli namazlarımızda Fatiha suresini okuyoruz? Ayağımız kaymasın diye... Dalalete düşen ve gazaba uğrayan kimselerden olmayalım diye dua etmiş oluyoruz. Zannedersem şeytan dava sahiplerine en çok sağından yaklaşıyor. Neden her işimize besmeleyle başlıyoruz? Çünkü o işimize Yüce Allah'ı katmak istiyoruz. Yanlış bir kararın altına imza atan bir kimse, atmadan önce besmele çekmez. Demek ki besmele bilincini yaygınlaştırmamız gerekiyor.

Anadolu Gençlik Dergisi'ndeki bir yazımızda Eshab-ı Kehf'ten mülhem olarak "Bu düzenin parçası olmaktansa gerekirse kendi mağaranı tırnaklarınla yontmalısın" gibi bir cümle kullanmıştık. Bunu biraz açmak istiyorum. Bilindiği gibi Kur'an'da Eshab-ı Kehf kıssası diye bir kıssa vardır. Bu kıssada yaşadıkları çağdaki zulüm düzeninden kaçarak mağaraya sığınan bir grup gençten bahsedilir. Yüce Allah o gençleri dönemin hukuk tanımaz zalim idarecilerinin şerrinden korumuş ve onları bir mağarada muhafaza etmiştir. Yönetim alanındaki haksızlıklardan ve adaletsizliklerden rahatsız olan bu gençler, Kur'an'da zikredilmek suretiyle bir şeref kazanmışlardır. Hatta öyle ki onların peşlerine takılan "kıtmir" adındaki bir köpek bile Kur'an'da zikredilerek bu şereften nasibini almıştır. Demek ki bu yolda zalim düzenleri benimsemeyen, adil bir düzene hasret kalmış bir topluluğun peşine takılan bir köpek bile çok kıymetlidir. Burada gençlerin sığındığı mağaranın sembolik bir anlamı da vardır. Gençler o mağaraya sığınarak zihin dünyalarında zalim düzenle alakalarının olmadığını pekiştirmiş olurlar.

Bizler de bugün zihin dünyamızda kendi mağaramızı tırnaklarımızla yontabilmeliyiz. Yani zulme taraftar olmama bilincidir bu. Bir nevi Hz. Hüseyin'i anlamakla da eş anlamlıdır. Neden Hz. Hüseyin zalim Yezid'e karşı "neme lazım" demedi? Bunları düşünmek lazım... Haksızlığa razı olmak veya ona ses çıkarmamak o haksızlığı yapanlarla bir nevi ortaklık kurmaktır. Kaldı ki, Hz. Hüseyin Efendimizin şehit edileceği zaman, "Eğer biz bugün geri dönersek, bundan sonra yeryüzünde zalimlere karşı kimse ses çıkarmaz" dediği rivayet edilir.