Bu dünyaya ne verdik

Biz dünyadan gider olduk

Kalanlara selam olsun" dedi, Yunus.

Bu sabah kaygı ile uyandım.

İşte geldik gidiyoruz.

Dünya bizim için elinden geleni yaptı.

Biz onun için neler yaptık.

Pek çoğumuz, öğlene kadar uyumakta.

Daha sabahın ilk ışıklarından bile haberi yok.

"Güneşi üzerine doğdurma" diyen atalar sözü de kulağına fısıldanmamış.

Miskince uyumakta, günü ortasından keserek.

Bu miskinleri Almanya'ya götürmek gerek.

Sabahın beşinde seksenlik nine camlarını silmekte, doksanlık dede bahçesini kazmakta.

Rengârenk çiçeklerle, cennet gibi Almanların bahçeleri.

Gazetelerde haber.

Ramazan fırsatçıları zamma hazırlanmakta, erzak depo edin.

Aksak insanlık, defolu yürek iş başında.

Dünyayı biraz daha yaşlandırmak, yıpratmak, ağlatmak için vurgun diplomasisi hiçbir fırsatı kaçırmıyor.

Sahi almaya alıştığımız şu fedakâr dünyaya biz ne verdik.

İşte geldik, işte gidiyoruz.

Önceki gün hüzünle izledim bencil bir kadını.

Adeta yanımda bir cinayet işledi.

Bulaşık makinesine birkaç bardak ve birkaç tabak atıp, yarı boş çalıştırdı.

Çamaşır makinesini de doldurduğunu görmedim.

Birkaç gömlek ve bir iki çorap asmakta her gün balkonuna.

Zengin mi, değil.

İsraf had safhada.

Kocası gecenin köründe işe gitmekte.

Kadın öğlene kadar yatmakta.

Dışarıda bir işte çalışıp, aile ekonomisine katkıda bulunmadığı gibi, evde de eşinin kısıtlı maaşını canavarca katletmekte.

Kadın düşünmüyor bile.

Eşinin hakkının kendisine geçtiğini, bunun hesabını ilahi mahkemede veremeyeceğini.

Velev ki zengin de olsa, yine makinelerini doldurmadan çalıştıran insanlar, insanlığa ve şu yoksul dünya anaya ihanet etmekte.

Hâlâ şu modern çağda bile Güneydoğu da kille, toprakla leğende çamaşır yıkayan kadınlar gördüm.

"neden böyle yıkıyorsun" türünden, süslü sorularıma, Kürt anne, "hani ya deterjan"demişti de başım eğilmişti.

Deli gibi pahalı deterjanları boca eden kadınlar taifesinin akıbeti pek parlak değil.

Meyveleri dolaplarında çürütüp atanlar, sebzeleri doğrarken, yarısını çöpe atanlar, oturma odasında otururken mutfağın ışığını açık bırakanlar, ekmekleri küfletip atanlar, suları israf edenlerden dünya anne; neler çekmekte.

Bu hayırsızlar yüzünden boşalan heybesinden, diğer insanlara rızık kalmadığını görmekten ne kadar hüzün duymakta.