Bu bir veda yazısıdır Sel gider, kim kalır?

Yaklaşık altı yıldır kesintisiz yazdığım Millî Gazete'deki yazılarıma bugün son noktayı koyuyorum. Son aylarda isimlendirmekte zorluk çekip bahsinden utanç duyduğum gelişmeler artık bu şartlarda yazmamı anlamsız ve imkânsız kılmıştır.

Düşünce sayfasında ilk yazmaya başladığımda, tıpkı diğer arkadaşlarım gibi tek hedefim vardı: Düşünceyi ayağa kaldırmak ve sözü muhkem bir yere yerleştirmek...

Kalemden kâğıda düşen sözün de üzerimizde bir hakkı olduğu bilinciyle hareket ederek, şartları daha fazla zorlamamak gerektiği sonucuna vardım.

Hiç olmazsa düşünmenin ve düşüncenin haysiyetini korumak adına, gözlerimiz önünde cereyan eden olaylara köşe başından seyirci kalmamak için kaleyi terk etmek yerine, kalemi bırakıyorum.

İlk günden bugüne yazdıklarımız dikkatle okunacak olursa, hakikate itaat ve doğruluğa sadakatten ayrılmadığımız görülecektir.

Meşum süreçlerle bin bir çeşit acılar çekmiş insanların her şeyi unutarak, şimdi kalkıp da birbirlerine acı çektirmekte yarış etmelerini hiç anlayamadım.

Akil bildiğim adamların akla ziyan nevinden temas ve çıkışlarında ne kadar hikmetli bir taraf aradımsa, her biri elimde kaldı.

İçinde kardeş kavgalarının da yer aldığı böyle bir oyunun herhangi bir tarafında daha fazla kalamayacağımı anladım.

Meğer sözün bittiği yer kadar, yazının da tükendiği bir nokta varmış.

Yazmak kadar yazmamak da üslup gerektiren bir şey, bunun farkındayım. İşte kendimi tam da bu zaviyede gördüğüm için yazılarımı burada noktalıyor, şu ana kadar yazılarımı takip edip beni izleyen bütün okuyucularımdan özür dileyerek haklarını helal etmelerini istiyorum. Şayet benim de şöyle ya da böyle birilerine hakkım geçmişse, hepsi helal olsun.

Ayrılışları en güzel cümlelerle bağlayan 'toparlanın gitmiyoruz!' çağrısının sahibi şair İsmet Özel, bir zamanlar bu kapıdan ayrılırken "Sel gider kum kalır" demişti.

Bu öfke seli kum bırakır mı, pek o kadar emin olmadığım için iyisi mi ben sadece ufak bir değişiklikle İsmet Özel'in hüküm cümlesini soru cümlesine dönüştürmekle yetineyim:

Sel gider kim kalır?