Biri Ahmet Hakan'ı durdursun!

TGRT'nin ilk kurulan özel televizyonlar içinde büyük payı vardı bir zamanlar. Çoğu Evliya menkıbelerinden oluşan filmler peşpeşe çekilmişti. Yeşilçam'ın unutulmaya yüz tutan simaları bu kez ekranda abdest alıyor, bir Allah dostunun yanına sıralanıyorlardı. Muhafazakâr denilen kesimin ilk göz ağrısı, ilk televizyonunda öne çıkan asıl düşünce 'alternatif'lik barındırıyordu. Neredeyse ilk kez denenecek bir tecrübe vardı ortada. TRT ekranı dışında daha özgür bir yayın antene çıkmıştı. İzleyicinin bayram ettiği bu süreçte İsmail Güneş, Ömer Lütfi Mete, Ahmet Hakan Coşkun, Abdurrahman Çapar ve Ahmet Tezcan'ın içinde bulunduğu ekip "Yankı" adlı haber programla fırtına gibi esti.

Kanal 7 kurulduğunda ekranı 'özgürlük' vurgusu teslim aldı. Zorlu süreçlerden geçiliyordu ve ilk kez büyük bir medya sınavı verilecekti. Bant tiyatroları ve ezgilerle sesini yükselten inançlı insanlar siyasette de büyük bir rüzgâr estiriyor, apoletlilerin siyasete müdahalesi sert oluyordu. Ahmet Hakan ismi o dönemden itibaren saygın bir yere oturdu. Ekran ilk kez kendisine değer verilen insanlarla doluyordu.  Ancak ekranda daha çok görünmek isteyen muhafazakâr siyasetçi ve yazarlar alttan alta 'Ahmet Hakan'ın solcuları kayırdığı'nı dile getiriyorlardı. (bugün de İslamcıların liberallerin terkisinde gittiği dillendiriliyor) Ahmet Hakan'ın hiçbir zaman ciddiye almadığı bu iddia, sağlaması yapılabilen bir yere yaslanmadı. Henüz vaaz kürsülerinden siyasete ya da yazıya akan insanların ekranın dakikliği karşısındaki hali protestti ve anlaşılır bir şeydi.

Yolun sonu görünüyor

Siyaset değişti, ülke değişti, kanal değişti ve iddialı söylemleri olan kesimin ekranı popüler esintilerle yeni bir mecra arayışına girdi. Ticaretle reytingin at başı gittiği bu dönem Türkiye'de siyasette de 'yenilikçilik' yelkenini şişiriyordu. Ahmet Hakan için yolun sonu görünüyordu. Her gün büyük bir gayretle hazırlandığı haberlerin atmosferinden gittikçe uzaklaşıyordu. Parasal bir kaygısı yoktu. Kanala ve profesyonelleşme kaygısındaki belediyelere öncülük edecek çalışmalar içindeydi; dergiler ve yayınlar çıkarıyordu ekibiyle. (Bakınız dönemin Milliyet manşeti: "Ahmet Hakan Coşmuş) Arayış adımları sıklaşmaya başlamıştı.

Ahmet Hakan'ın edebiyata katkı anlamında büyük sözleri yok. Bu, edebiyattan koptuğu anlamına da gelmiyor elbet. Yakın bir gazeteci dostum anlatmıştı. Bir edebiyat dergisi çıkaran şair arkadaşıyla yanına giderler. En yoğun saattir ama Ahmet Hakan bilgisayarının başından kalkar, misafirleriyle ilgilenir, edebi lezzeti unutulmayacak bir sohbetten sonra şair ve arkadaşlarını yolcu eder. Güncelin ortasından koşturan Hakan, içinde Cahit Zarifoğlu, Cemal Süreya gibi isimlerle çay demler, şair Adem Turan'la aynı evi paylaştıkları öğrencilik günlerinin ruh haliyle Hasan Aycın çizgilerinde düşünür.

Gerçek Hayat'ta Ahmet Arsan'ı devreye sokar, ekrana çağırdığı ve neredeyse ezberlediği konuklarını eleştiriye tabi tutar. Ses getiren ve öfkelendiren yazılardır bunlar. O yazıları yazdığını kabullenmez hiçbir zaman. Dostu Levent Gültekin de satmaz onu. Bir ara Sabah gazetesinde 'sivil, dayanılmaz bir yürek'le yazılar kaleme alır. Özgürlükçülüğü devam etmektedir ama yazıları henüz gündem oluşturmamaktadır.

Uzun yıllar çalıştığı kanalla yollarını ayırırken çoğu kimse inanmaz onun veda edeceğine. Oysa kararını vermiş, planlarını yapmıştır bile. Onu büyük bir samimiyetle ve dualarla izleyen kitleyi şaşırtacak bir hamle yapar. Aydın Doğan grubuna yol alır. Yeri basının amiral gemisi Hürriyet'tir. Beklenen değişimi çok gecikmez. Ertuğrul Özkök sosyologluğunu yeni bir evreye taşır. Bu dönem artık Ahmet Hakan'ın kendisiyle dalga geçtiği gibi 'dönek'lik ithamlarına maruz bırakılır. İçinden çıktığı camianın çıkınında neler olduğunu iyi bilmektedir. Yeni geldiği ortam önce yadırgar onu. Sonra o kabullenemeyiş yerini polemiklere bırakır. Eski mahallesinden samimi dostlarını urutmaz, ama genel resimden bilinçli bir şekilde uzak durur. İslamcı kodları kullanmayı bırakmıştır artık. O yönünün eksikliği hissedilince Ahmet Arsan müstearı buyur edilir Hürriyet Pazar'ın arka sayfasına. Uzun ömürlü olmaz. Çünkü önündeki sofra eski sofra değildir. Kendisinden beklenen eski camiasına çakmasıdır. Onu yapmak yerine kültürden bilinçli bir şekilde uzak duran camiaya değerlerini hatırlatır ve birkaç polemikle çekilir gazeteden Arsan.

Takiye mi her şey yoksa...

AK Parti iktidarını silkeleyen kalemler arasında öne çıkar Ahmet Hakan. Çoğu şüpheyle bakar duruşuna. Takiye yaptığını düşünür. Ya istediği makamı alamamıştır iktidardan ya da her şey numara!

Onunsa bu duruma bakışı 'eğlenmek'tir. Umursamaz. Eski dostları olan yazarlarla kalem kavgasında bazen yara alır bazen de ağır hasarlara yol açar. Fehmi Koru'yla aralarında belirsiz bir rekabetin izleri vardır. Didişmeleri Ertuğrul Özkök'ün görevi bırakmasından sonra da devam eder. Aralarda kontrollü buluşmalar yok değildir. Yeni iktidarın fasıl heyeti pek sevmez onu. Mustafa Karaalioğlu da hoşlanmaz ondan 'yandaş' denilen diğer kalemler de. TVNET'e çıkacağı program Murat Menteş'in istifa dilekçesi olur. Camiayla tek programı Hilal TV'de Esra Elönü'nün programıdır. Buluşma ekranda keyiflidir ama izleyenler açısından zorludur. Gerekli elektrik alınamamış, mankenlerin şöhretlilerin kaleme dolandığı yazılara devam denilmiştir.

Ahmet Hakan'ın kişisel dünyasındaki değişim onu ilgilendirir. İçki, inanç gibi meselelerde durum bizi aşar. Diğer konularda agresif bir çizgi izler. Vakit gazetesine yönelik çok ağır yazılar kaleme alır. Başbakanın uçağına alınan Vakit yazarlarını sürekli diline dolar. Onun uçağa binmeye ihtiyacı yoktur, anlattığına göre. Ama o Başbakanın Hasan Karakaya'yla uçmasına tepkilidir. İktidara muhaliftir ama kalemi hepten Sözcü değildir. Bazen racona uyduğu da olur. Arkadaş çevresi sürekli değişir gibidir. Liberal arkadaşlarıyla -hızlı geçiş- değil ama Oda TV eksenindeki Soner Yalçın ve Oray'la kankalıkları vardır. Cüneyt Özdemir'le twitter üzerinden çok sağlam kafa yaparlar. Gerçek Hayat günlerinde hakkında ağır yazı yazdığı Nazlı Ilıcak'a sosyal medyayı öğretir. Oğlu Mehmet Ali'ye ise 'dikkat bizi ispiyonlayacak' bakışı fırlatır.

Çok kızılan, öfkeye muhatap olan bir yazardır. Televizyon programlarında anlayışlı bir Ahmet Hakan vardır çoğunlukla. 'Tarafsız Bölge'sinde hangi kesimden olursa olsun konuklarına değer verir, haksızlık yapmaz. Ama yazılarında 'kim ne diyecek' diye düşünmez, tekzibine kadar gider!

Mahalle diye bir şey kaldı mı?

Yanılıyor olabilirim ama bana sorarsanız Ahmet Hakan yeni bir dönemin eşiğinde. Edebiyatla haşir neşir olduğu günleri feda ettiği magazin yazıları onu sanki zorlamaktadır. Her bir ekran kişisine twit dokunuşları yapar ve çoğu insanı çileden çıkarır. Yalnızdır ve yalnızlık artık ağır gelmektedir. Geçmişle bugün arasındaki uçurumu kapatacak ilaç henüz icat edilmedi. Güvenebildiği dostları az ya da ondan çok uzakta. Artık ne güven verebilir ne de güvenebilir. Eksikliğini hissettiği 'huzur' ne yazık ki eski mahallesinde de yoktur artık. Amatör heyecanların yerini alan profesyonelleşmenin sadece 'tepeden bakan yöneticiler' kazandırdığı muhafazakar medya düzeni onu asla tatmin etmeyecektir. Bulunduğu yerde ise 'kendisini bile ikna edememe' derdi var. Herkesin bir başkasını oynadığı yeni dönemde ne siyaset ne medyada 'güvenli hat' oluşturabilir.

Peki öyleyse ne yapacak Ahmet Hakan? İçindeki boşluğu, kurtulamadığı yalnızlığı sert yazılarla mı gidermeye çalışacak? Biri Ahmet Hakan'ı durduracak mı yoksa Ahmet Hakanlaşma sendromuna takılıp kalmış muhafazakar medya 'kaybettiklerini hatırla'yabilecek mi? Aynaya bakmak yerine Ahmet Hakan'ın 'mavra' yazılarına göre hiza alan kafası karışık medyacıları oyalamaya artık Ahmet Hakan yetmeyecek gibi görünüyor.

Hâlâ sorunun cevabını vermedik. Nişantaşı'nda 'züppelik' mi yapacak Cihangir'in Hilmi Paşası'nın dediği gibi. İyi ama eskiden beri orada yaşıyordu. Değişen bir hayat tarzı yok. Sardıkları açısından olabilir gerçi. Eski dostlarına mı dönsün. E hiçbiri yerinde değil ki! İslamcı gençleri 'Ahmet Hakanlaşma' diye uyaran büyüklerin fark edemediğini ben söyleyeyim: "Diğerleri" kategorisinde neler oluyor bakıyor musunuz? İslamcı medyanın öncüsü görülen isimleri teker teker gözden geçirin, gittikleri yerleri, gitmedikleri yerleri. Kimlere hoş kimlere hor bakıyorlar. Çalıştırdıkları insanlara yaklaşımlarını 'inançları' mı yoksa 'makam'ları mı belirliyor.

Anlayacağınız o tatsız tuzsuz gazeteleri çıkaran ağabeyler 'eski' ağabeyler değil! Gücü çekin arkalarından yanıbaşınıza dökülecekler.

Eğer ağlayabilecekleri bir omuz kaldıysa 'zafer' onlarındır. Ahmet Hakan mı?

Siz hâlâ orda mısınız!