Batının yeryüzü krallığı

İslam'da peygamberler masumdur, görevleri insanlığı aydınlatmak, iyi ve güzel olanı insanlığa sunmaktır. Kur'an'da zikredilen bütün peygamberler zorlu imtihanlardan geçmiş, büyük bedeller ödemiş, çok ağlamış az gülmüş ama her zaman insanlık için yaşamışlardır. İslam'ın peygamberlik anlayışında hiçbir zaman krallık yoktur, bilakis kulluk vardır. En üstün olan en çok korkandır.

Yahudi-Hıristiyan din anlayışında İslam'ın tersine peygamberler masum değildir. Peygamberler iyi bir kul olmak yerine daha iyi bir kral olma veya krallık kurma amacındadırlar. Örneğin İsa bir müjdecidir ama neyin müjdecisidir? Yeryüzü Krallığının! Bu krallık hangi zihniyeti temsil eder? Daha doğrusu ilhamını kimden alır? Elbette ki,  Davut ve Süleyman'dan. Davut ve Süleyman Tevrat'a göre neyi temsil eder? Yahudi Krallığını! Bu krallığa baktığımızda dünya zevkinin doruk noktasını işaret eder. Davut ve Süleyman billur saraylarda yüzlerce kadınlarıyla birlikte olurlar. Davut şehvetli neşideler okur sarayından. Süleyman ise seçkin bir kraliçe olan Belkıs'ın peşindedir.

Tahrif edilmiş Tevrat'a baktığımızda, Süleyman'ı zampara, Davut'u eşkıya, Lut'u sapkın, İbrahim'i yalancı Musa'yı katil, Yusuf'u Firavun'un hizmetçisi, Yakup'u üçkâğıtçı olarak tanıtır. (Bütün Peygamberleri bu sıfatlardan tenzih ederiz) Bunlar içinde en trajik hayatı Eyüp yaşamıştır ama O da "Doğduğum güne lanet olsun" diyerek isyancı bir tavır ortaya koymuştur. Davut'un İsrail krallığının kurucusu olarak tarih sahnesine çıkışı ilginçtir. Saul'un silahtarı olan Davut, onun intihar etmesiyle birlikte yerine geçer ve Batı Şeria dağlarında yağma ve talanlara katılır ve buradan kazandığı servet ve şöhretle Kudüs şehrini ve krallığını kurar. Bu krallık İslam'ın devlet anlayışına tamamen zıddı yönündedir. İslam'ın devlet anlayışı ilahidir ve amaç öte dünyaya hayır ve ihsanla gitmektir. Yahudi devlet anlayışı ise Davut'un hikâyesinde görüldüğü gibi yağma ve talan üzerine kurulu dünyevi bir devlettir. Hatta Yahudi zihniyetini oluşturan mal ve para işte bu tahrif edilmiş Tevrat'tan doğmuştur. Kutsal bir kitaba dayandırılmasına rağmen bu din dışı bir krallıktır. Süleyman'ın krallığı ise debdebeli bir krallıktır ve ağır vergilerle halkın ezildiği bir dönemi içen alır ve çöküşe doğru gider. Zirvede olan krallığın düşüşe en yakın olduğu an Süleyman devridir. Tevrat'ta geçen peygamber hikâyeleri insan zaafını öne çıkarır ve krallık fikrini dayatır. İlahi bir mesajdan daha çok edebi ve tarihi bir hikâyedir. Diyebiliriz ki, bugünkü İsrail'in seçkin millet ve yeryüzü krallığı işte bu tarihi ve edebi metinlerden doğmuştur. Bu edebi metin ve hikâyeler bugünkü Yahudi zihniyetinin temelini oluşturmuştur.

Tevrat'ı da kutsal kitap kabul eden Hıristiyan Batı, Yahudilerin yeryüzü krallığını İsa'nın şahsında aramış ve onda görmüşlerdir. Hatta bugünkü Batı uygarlığının köklerini oluşturan Yunan mitolojisindeki tanrı, tanrıça ve kahramanların yerini İsa almış, onların kahramanlığı ve savaşçılığı İsa'da tasvir edilmiştir. Ki ilk dönem Batı Hıristiyanlığı İsa'yı resmettiği mozaiklerde general elbiseleri içinde göstermiştir. Aslında bütün peygamberler birbirinin mesajını tasdik eder ama bu İncil'e baktığımızda yalnız İsa'da bunun tersine hareket eder. Zira İsa, getirdiği sevgi ve erdem mesajlarıyla Musa'nın ortaya koyduğu bütün sert ve ölümcül emirleri yumuşatmıştır. Bir nevi Musa'nın tersine bir misyon yüklenmiştir.

İsa'nın mesajını yaydığı dönemde Yahudiler bir Mesih bekliyorlardı. Böyle olmasına ve İsa'nın kendi içlerinden çıkmasına rağmen ona inanmamışlardır. İsa'da onların Mesih beklentilerine karşın hiçbir zaman doğrudan ben Mesih'im dememiştir. Örneğin kendisini Mesih olarak adlandırdıklarında bunu ret etmiştir. Çünkü Yahudi geleneğinde siyasi bir anlamı vardır Mesih'in. İsa bu yüzden bu sıfatla anılmaktan hep çekinmiştir. Bu sıfatı kendisine yakıştıran Petrus'a susmasını söylemiş, yine kendisine Mesih olup olmadığını soran bir Başkahin'e "bunu ben söylemiyorum sen söylüyorsun!" diyerek cevap vermiştir. Yine Çarmıha gerilmekle cezalandırıldığında Vali Pilatus  "Sen Yahudilerin kralı mısın?" diye sormuş o da "benim krallığım bu dünyada değildir!"  cevabını vererek kral olduğunu kabul etmiş ama işi öteki dünyaya bırakmıştır.

İsa'nın yeryüzü krallığı ve diğer konularda verdiği mesajlar onun daha çok idare-i maslahatçı bir karaktere sahip olduğunu gösterir. Bu yüzden ondan devrimci bir davranış beklenmez. Ama buna rağmen Hıristiyan Batı, pagan dönemi mitolojik kahramanlarıyla Tevrat'ın Yahudi krallığının birleşiminden oluşan bir İsa icat etmiştir. Batı uygarlığı tanımladığı bu İsa zaman içinde evirilmiştir. Örneğin 325 yılında İznik Konsülünde Hıristiyanlığı kabul eden Batı, onu gezgin olan İsa karakterinden çıkarmış General İsa yapmıştır. Çünkü henüz savaşçı Romalı olmayı zihninden silememiş olan Bizans, İsa'yı asker/gladyatör olarak tahayyül etmiş olmalıdır. Doğu kadim Hıristiyanlığında ise şifa dağıtıcı olarak meydana çıkan İsa, daha sonra ermiş İsa'ya evirilmiştir. Ermiş İsa'dan Peygamber İsa'ya giden yolda Çarmıha gerilmiş;  "ben günahım" diyerek bir yandan zayıflığını ima, diğer yandan bütün insanlığın günahını yüklenerek güç/Herküllüğünü göstermiştir. Çünkü bütün insanlığın günahını tek kişinin kaldırması büyük bir güç gerektirir. Daha sonra aynı İsa bu defa "ben sevgiyim" demiş, ardından "sevgi tanrıdır" diyerek (hâşâ) ilahlığa ulaşmıştır. Son