Deprem sonrası gözyaşlarıyla soğukta sokağın ortasında kalakalmakmış. Duvarlarına resim yaptığı, halısına meyve suyu döktüğü, kapısına başını vurduğu evine yabancı kalmak ve bunu bir türlü anlayamamakmış. Her gürültüyü deprem sanıp ağlamaya başlamakmış.
Van‘da çocuk olmak... Haddi olmayan bir hayatı yaşamak zorunda kalmakmış. Yaşıtları kaloriferli evlerde uyanmanın tembeli olmuşken gece uyuyamamakmış.
Buradaki çocuklar için durumun özeti aslında bu. Çadırlarda kalan çocuklar uykuya hasret. Deliksiz uyku denilen şey onların sözlüğünden depremle birlikte çıkmış. Gece sağına soluna dönmeye çalışsa, incecik battaniyesi hafif açılsa uyanıveriyorlar çünkü. Bir daha uyumak zorlaşıyor. Çadırda yanan sobanın tütmesi de var. Bu sefer babası uyandırıyor onu. Rüzgar vurdu mu bir kere tüm dumanı dolduruveriyor küçücük çadırlara. Yemek alışkanlıkları değişmiş. Bulabilirlerse yiyorlar. Okulları kapalı buradaki çocukların. En çokta okullarını özlüyorlar.
Yaşları ne olursa olsun hayatın ucundan tutmak zorundalar. Gündüzleri çoğu çadırının önünde yemek kuyruğuna giden annesini bekliyor. Bir başkası annesini yemek, babasını yardım kuyruğuna göndermiş kendiside neredeyse boyu kadar bir şişeyle su kuyruğunda bekliyor. Günlerin birbirinden farkı yok Van‘da aslında. Tek fark her geçen gün daha da artan soğuklar. Böyle devam ederse Van‘lı çocuklar rüyalarını da yitirecekler.
Ezel Aslan... Van‘da ki onbinlerce çocuktan birisi. Daha küçük. Soğuk diye çadırdan çıkarmıyor ailesi. En azından dışardan sıcaktır diye. Sürekli ağlıyor. Neden ağladığını biliyor mudur bilmem. Ne olduğunu anlayamamak yormuş gibi onu. Ayağında tek bir çorap, üstü incecik yemek kuyruğuna gitmiş annesini bekliyor. Annesi kimi zaman mutlu dönüyor çadıra. Mutlu olduğu zamanlar çocuğunun saçlarından önce tabaklara uzanıyor eli. Kimi zaman ise çadıra girer girmez sarılıyor yavrusuna. Eli boş olduğunda.
Depremzedeler bu kışı çadırlarda geçirmek zorundalar. Şartlar herkes için zor. Lakin çocuklar için daha da zor. Yardımların devam etmesi bu yüzden çok önemli.
