Resulullah'ın orucu nasıldı?II

Sahura kalkar ve geciktirirdi

EFENDİMİZ (sav) oruç tutarak cana eziyet etmeyi, açlık çekerek çile çekmeyi uygun görmezdi. Bu sebeple, gündüz oruçluyu güçlü tutması için sahura kalkılmasını teşvik eder, hatta bunu emrederdi.

Böyle yapmanın hem bir bereket vesilesi hem de diğer din mensuplarından farklılık olacağını ifade etmişti: "Sahur yemeği yiyiniz, sahur yemeğinde bereket vardır." [Buhari Müslim, Ebu Davud, Tirmizi]

Oruçluyken de kan verirdi

HZ. Muhammed (sav)'ın zaman zaman kan verdiği bilinmektedir. Bu kan verme (hacamat) işini Ramazan ayında, oruçlu iken de gerçekleştirmiştir. Bunun orucu bozmayacağı da bu vesileyle ortaya çıkmış oluyor. Peygamber Efendimiz (sav)'dan, oruçlu kimsenin kan aldırmaması yönünde gelen bazı rivayetler var ise de Mekke'nin Fethi sırasında kan aldırdığına dair rivayeti esas alınmıştır. Şayet bir yasak varsa bunun kaldırıldığına işarettir. İbn Abbâs (ra); "Resûlullah (sav) ihramlı ve oruçlu iken (Mekke ile Medine arasında)  kan aldırmıştır" demiştir. [Buhârî, Müslim, Ebu Davud, Tirmizi]

Hanımlarını öperdi

Efendimiz (sav)'ın oruçlu olduğu anlarda eşlerine sevgi sözcükleri söylediği, onları öptüğü de olmuştur. Elbette Allah Resulü (sav) şehvetine en dikkat eden ve hâkim olandı. Oruçlu iken oruç bozucu bir duruma düşmesi asla söz konusu olmazdı. Hz. Aişe (ra); Efendimizin (sav) oruçluyken kendisini öptüğünü ve cinsel arzularına da çok hâkim olduğunu belirtmiştir. [Buhari, Müslim, İbn Mâce, Ebû Dâvûd] Kendisinden bu konuda izin isteyen yaşlı birine izin verip, genç birine ise izin vermemesi de (Ebu Davut, Kütüb-i Sitte, c.9, sh.454)  bu konuda dikkat çeken bir husustur. Allah Resulü (sav)'ın bu ruhsatını kullanma konusunda dikkatli olunmalıdır.

Ağzına su alırken dikkat ederdi

ORUCA bir zarar gelmemesi için, özellikle abdest alırken, banyo yaparken veya sıcak günlerde serinlerken dikkat ederdi. [Ebu Davud, Savm: 27; Nesâî, Tahara: 71] Çünkü önemsenmeden, dikkat edilmeden boğaza su kaçırılması orucu tehlikeye sokabilir.

İftarda acele ederdi

SEHL bin Sa'd (ra)'den rivayete göre, Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştur: "Müslümanlar vakti girince iftar etmeye acele davrandıkları sürece daima hayırla beraberdirler." [Müslim, Sıyam: 9; İbn Mâce, Sıyam: 24, Tirmizi, 699]

Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştur: Allah buyurdu ki: "Kullarımın bana en sevimli gelenleri oruçlarını açmakta acele edenlerdir." [Tirmizi]

Hz. Aişe'den gelen bir bilgi, Efendimiz (sav)'ın iftarını açmada erken davrandığı, bu arada akşam namazını da geciktirmediğini göstermektedir. [Müslim, İbn Mâce, Tirmizi]

İftar vakti dua ederdi

YAŞAMINDA duanın apayrı bir yeri olduğu Peygamber Efendimiz (sav), iftar duasına da önem verirdi. Oruçlunun iki sevincinden biri olan iftar vaktinin, duaların kabul edildiği (İbn Mâce) anlardan biri olduğunu belirtmiştir.

Allah Resulü (sav)'ın iftarda yaptığı dualardan, en yaygın olanı şudur: "Allâhümme leke sümtü, ve bike âmentü, ve aleyke tevekkeltü, ve alâ rızkike eftertü: Allah'ım! Senin rızan için oruç tuttum. Sana inandım, Sana tevekkül ettim (dayanıp güvendim), ve Senin verdiğin rızıkla orucumu açtım."

Peygamber Efendimiz (sav) bir toplulukla, özellikle de bir aileyle iftar yaptığı zaman, şu duayı okurdu: "Eftera indekumüssâimûn, ve ekeletteâmekumül ebrâr, ve sallet aleykumül melâikeh: Sizin evinizde oruçlular iftar etsinler, yemeğinizi iyi insanlar yesinler, melekler size dua etsinler." [Ebu Davud, İbn Mâce]

Ayrıca şu duayı da yaptığı sabittir: "Zehebez zemeü, vebtelletil uruku, ve sebutel ecrü inşaallahü, yâ vâsiel fedlüğfirli, elhamdulillahillezi eani fesumtü, verezekenî feftertü:

Susuzluk gitti, damarlar ıslandı. İnşallah ecir ve sevap da hâsıl oldu. Ey fazlü keremi geniş olan Rabbim! Beni affet. Hamdolsun o Allah'a ki, bana yardım etti de oruç tuttum, rızık verdi de orucumu açtım." [Ebu Davud]

Misvak kullanırdı

MİSVAKA olan bağlılığı Ramazan'da da devam etmiştir. Bunda ağız temizliğini ve sağlığını önemsemenin elbette büyük payı vardı. Âmir bin Rabia (ra)'nın; "Resûlullah (sav) oruçlu oldukları halde misvak kullandıklarını kaç kere gördüğümü sayamam." [Buhari, Ebû Dâvûd, Tirmizi] demesi bunun bir delilidir.