Rasulullah'ın Kureyş'ten gördügü eziyetler

Bismillahirrahmanirrahim Âlemleri yaratan, yaşatan, yöneten Rabbimize hamd, her şeyi tanzim edici, âlemlere rahmet Peygamberimize salât ve selam olsun.

Allah(c.c) Peygamber (s.a.v)'i âlemlere rahmet olarak gönderdi. Peygamberimiz kendisine verilen elçilik görevi gereği kınayanın kınamasına aldırmadan İslam'ı tebliğ etti. İnsanları ahirette cehennemin şiddetli azabından sakındırmaya çalıştı. İnsanların kurulu düzenlerini değiştirip, onları şirkin ve cehaletin karanlığından kurtarıp İslam'ın aydınlığına çekmek kolay bir iş değildi. Mekke'nin o zamanki baronları yapılan bu çağrıya tepki duyuyorlardı. Peygamberimize düşmanlık yapmaya başladılar ve ona olmadık eziyetler yaptılar. Bu eziyetlerden bir tanesini birlikte okuyalım.

Urve b. Zübeyr, Abdullah b. Amr'dan naklederek diyor ki:

Amr'a sordum: "Kureyşin Rasûlullah'a olan düşmanlıkları sırasında Ona yaptıkları en kötü hakaret gördüklerinden hangisidir?"

Amr cevaben şöyle dedi: "Kureyşin ileri gelenleri Kâbe'de toplanmışlardı. Yanlarına gittim. Peygamber için "Bu adamdan çektiklerimizi kimseden çekmedik. Bizi beyinsiz yaptı. Ata-larımıza sövdü, dinimizi kınadı, topluluğumuzu dağıttı, ilahlarımıza küfretti. Biz ise bütün bunlara katlanarak sabrettik" şeklinde konuşuyorlardı.

O sırada Rasûlullah geldi ve yürüyerek rükne yöneldi. Sonra tavaf ederek onların yanından geçti, bazıları bir şeyler söyleyerek onu gösteriyorlardı. Rasûlullah'ın kızmakta olduğu- yüzünden anlaşılıyordu. İkinci defa yanlarından geçerken yine aynı şe-kilde O'nu gösterdiler. Kızgınlığını yüzünden anlıyordum. Üçüncü defa onların yanlarından geçerken aynı şekilde O'nu işaret ettiler.

Buna içerleyen Rasûlullah (s.a.v) onlara: "Kureyşliler! Beni işitiyor musunuz? Muhammed'in nefsi kudret elinde olan Allah'a yemin ederim ki! Sizi hizaya getirecek bir dinle geldim" diyerek sitem etti. O'nun bu sözleri Kureyşlilere son derece tesir etmişti. Bu hadiseden önce, O'na en şiddetli eziyetleri yapmaktan çekinmeyen Ebu Cehil bile, O'nu güzel sözlerle sakinleş-tirmek isteyerek: Ebu Kasım! Olgunluk göstererek dön git! Yemin ederim ki, söylediklerini anlamadığımı sanma.' diyordu.

Bunun üzerine Rasûlullah hemen oradan ayrıldı. Ertesi gün Kureyşliler yine Kâbe'de toplandılar. Bir kısmı diğerine: "Sizin Muhammed'e yaptığınızı, O'nun da size verdiği karşılığı hatırlıyorsunuz. Size hoşlanmadığınız şeyleri söyleyince O'nu bırakıvermiştiniz," diyordu.

Bu sırada Rasûlullah geldi, üzerine yürüyerek O'nun etrafını sardılar. Dinlerini ve ilahla-rını ayıplamak için söylediği şeyleri kastederek: "Böyle böyle diyen sen misin?' diye sordular.

Rasûlullah (s.a.v): 'Evet, bunları söyleyen benim' cevabını verdi.

Bu cevap üzerine onlardan birinin gömleği ile Rasûlullah'ı boğduğunu gör-düm.

Hz. Ebu Bekir ona mani olmak için ayağa kalktı. O'nu pey-gamberden uzaklaştırdı ve ağlayarak şöyle dedi: "Rabbim Allah'tır dediği için bir adamı öldürmek mi istiyorsunuz.

Hâlbuki O size Rabbiniz tarafından en açık delilleri getir-di."

Sonra Kureyşliler Rasûlullah'ı bıraktılar. İşte bu Kureyşlilerin Rasûlullah'a yaptığını gördüğüm en ağır hakarettir.

Ebu Yala Enes b. Malik'ten şunu rivayet etmiştir:

"Bir defasında müşrikler Peygamberimizi öyle dövmüşler ki, ba-yılmıştı.

Bu olayı gören Hz. Ebu Bekir kalkıyor şöyle bağırıyor: Yazık size! Rabbim Allah diyor diye adamı öldürecek misiniz?

Müşrikler: 'Bu adam kimdir?' diye sordular. Ebu Bekir delisi!' cevabını verdiler. (Kaynak: Muhtasar Hayatüs Sahabe)

İslam dini bize kolay ulaşmamıştır. Müslümanlar olarak İslam'ın hangi sıkıntılı süreçlerden sonra bize ulaştığını bilmemiz bizi İslam'a daha fazla bağlanmaya götürecektir.