Hadislerde Efendimizin vasıfları ve özellikleri
O, âlemlere rahmet olarak gönderilmiştir II

Hz. Peygamber, gürültücü, kusur arayan, gereksiz yere insanları öven veya yeren değildi. Şu şeylerden özellikle uzak dururdu: Lüzumsuz tartışmak, fazla konuşmak ve kendisini ilgilendirmeyen şeylere ilgi duymak. Kimseyi kötülemez, kimsenin ayıp ve kusurunu araştırmazdı. Ancak fayda umduğu şeyleri söylerdi. (Taberânî-8425)

Sayıya dayalı işlerde, tekli rakamları tercih ederdi

Resûlullah (sav), sayıya dayalı bir iş yapacağı zaman tekli rakamları tercih ederdi. Şeytan taşlamada, sa'y'da, tavafta, temizlenmede, bazı ibadetlerin tekrarlanan işlerinde, bazı dua ve istiğfar sözlerinde, yüzü yıkamak gibi... Hep tekli sayıları gözetirdi. Bir, üç, beş, yedi... Ve devam eden rakamlar tekli sayılardır. "İnnallâhe vitrun, yuhibbul vitr: Allah tektir, teki sever!" (Müslim, K.S.-1453, Buhari, Tirmizi, K.S.-1794)

Kendisine şefaat izni verilmiştir

Ona 'Makam-ı Mahmud' verilmiştir. Bunun da şefaat olduğunu Resûlullah (sav) belirtmiştir. (Tirmizi, K.S.-685) Efendimiz (sav)'e Allah tarafından şefaat izni verilecektir. (Buhari, Müslim-10031, Tirmizi-9063, İbn-i Mâce-K.S.17/607) O; ilk şefaat edecek, ilk cennet girecek ve teb'ası en çok olan olacaktır. (Buhari, Müslim-10032, İbn-i Mâce-K.S.17/606)

Dünya malına karşı ilgisizdi

Hayatı Allah'ın koruması altındaydı. İlk dönem, Resûlullah (sav)'a herhangi bir suikast olmaması için gece nöbetçiler beklerdi. "Allah seni insanlardan korur." (Maide/57) ayeti inince Allah Resulü (sav) nöbetçilere dedi ki: "Ey insanlar! Haydi, gidin artık beni Allah koruyor! (Tirmizi-6928)

Önemli ve gerekli gördüğü hallerde sözlerini üçer defa tekrar ederdi. (Buhari, Müslim, Tirmizi-9045)

Dünya malına karşı ilgisiz, fakirce bir yaşam sürer, günlerce aç kaldığı, aylarca sıcak yemediği olurdu. (Buhari, Müslim, Tirmizi, İbn-i Mâce-9606 v.d.) Allah'tan en çok sakınan, sakındırılan ve Allah yolunda en çok eziyet gören idi. (Tirmizi, K.S.-2086)

Cinlere de peygamber olarak gönderilmiş, onları da İslam'a davet etmiştir. (Buhari, Müslim, Tirmizi-K.S.4/245) Allah tarafından bazen özel bir nimetle yedirilip içirilmiştir. (Ebu Davud-K.S.9/451)

Allah'ı çok zikrederdi

Zikri çok yapar, boş söz söylemez, namazı uzun, hutbeyi kısa yapardı. Dul ve fakirlerle beraber olmaktan çekinmez, onların ihtiyacını muhakkak yerine getirirdi. (Nesei-15/369)

Günahları bağışlanmış, günahtan ârî olmasına rağmen, günde yüz defa istiğfarda bulunurdu. (Müslim, Ebu Davud, K.S.-1887, 1888)

Kendisine kaba davrananlara bile anlayış gösterirdi

Kendisine kaba davranan bedevileri anlayışla karşılar, kızmaz, ikramda bulunurdu. (Buhari-K.S.15/370)

Kur'an'ın ilk müfessiri, Peygamberdir!

Bazı zamanlar kendisine işkence edenlere karşı yüce Rabbimiz görünmeyen Meleklerle onu korurdu. (Buhari, Müslim-K.S.15/458 v.d.) Allah Resulü (sav) Kur'an-ı Kerim'in birinci sıradaki müfessiri, açıklayıcısıdır. Hadis kitaplarında "esbabı nüzül" bablarında yüzlerce ayetin, Peygamber Efendimiz tarafından tefsirine örnekler vardır. Bunlardan sadece bir örnek verelim: Fatiha suresinde geçen, gazaba uğrayanlar ifadesinin Yahudiler, dalalete düşenlerin de Hıristiyanlar olduğunu açıklar. (Tirmizi, K.S.-440)

Resûlullah (sav) ashabının fakirleriyle oturmaktan gocunmaz, onlar gibi sade yaşamaktan hoşlanırdı. Müşriklerin fakirleri yanından kovması halinde kendisini dinleyeceklerine dair sözlerine önce meyleder ise de sonra kesin olarak iltifat etmez. (Müslim, İbn-i Mâce, K.S.-599)

Bütün âlemlere gönderilmişti

Cinlere de peygamber olarak gönderilmiştir. Onlara da tebliğde bulunmuş, Kur'an-ı Kerim okumuştur. Bir gece Resûlullah (sav), kaybolur. Ashab arar ama bulamazlar, çok tedirgin olurlar. Sonra Resûlullah (sav) gelince şu açıklamayı yapar: 'Bana cinlerin davetçisi geldi. Beraber gittik, ben onlara Kur'an okudum.' (Müslim, Tirmizi, Ebu Davud, K.S.-786, Buhari v.d. K.S.-846)

Hayâ sahibi ve utangaçtı

O; genç, bakire bir kızdan daha edepli, utangaç idi. Dini konuların dışında, hoşlanmadığı bir şey gördüğü zaman sesini çıkarmazdı ama ashabı kiram yüzünden anlardı. (Buhari, Müslim-7865, K.S.- 1670) Ancak dini konularda, cezai durumlarda, gerçeğin bilinmesi adına asla çekinmez, söylenmesi gerekeni söylerdi. (Buhari, K.S.- c.6 s. 1671)

Rabbim, varlıklar içinde en çok sevmemiz gereken (Buhari-K.S.12/398) Resûlullah (sav)'ın şefaatine nail eylesin.

Beni, Hıristiyanların İsa'yı övdükleri gibi övmeyin!

Efendimiz (sav)'den: "Beni Hıristiyanların Meryemoğlu İsa'yı uzun uzun övdükleri gibi övmeyin. Bana Allah'ın kulu ve Resulü deyin." (Buhârî-6001)

"Ümmetimden şu iki sınıfa şefaatim ulaşmaz: Zalim ve zorba yönetici ile haddi aşan sapık." (Taberânî-6063)

"Amellerinizle orta yolu bulun ve doğruyu bulmaya çalışın." (Müslim, Tirmizi-6913)

Övünme yok!

"İbrahim Halîlullah'tır. (Allah'ın dostu)

Musa Allah'ın kendisiyle konuştuğudur.

İsa, Allah'ın kelimesi ve ruhudur.

Âdem'i Allah seçmiştir.

Ben ise Allah'ın habibiyim. Ama bununla övünmüyorum.

Kıyamet gününde Hamd sancağını ben taşıyacağım, yine övünme yok.

Allah katında ben, evvelkilerin ve sonrakilerin en kıymetlisiyim. Yine övünme yok.

Kıyamet gününde insanların ilk şefaat edecek olan benim. Bu yetki ilk kez bana verilecektir ama yine övünme yok.

Cennet kapısının halkasını ilk kımıldatacak olan benim Allah bana cennet kapısını açıp, ilk defa beni ve mü'minlerin fakirlerini de benimle oraya koyacaktır. Buna rağmen yine övünme yok!" (Tirmizi-8354)

[Notlar: Parantez içi kaynaklardaki K. S. İbrahim Canan Hocanın Kütübü Sitte Şerhi ve Tercümesindeki hadis numarasını göstermektedir. Diğer kaynaklar Rudani'nin Büyük Hadis Külliyatındaki hadis numarasına işaret etmektedir]