Geçmiş olsun paşam

Hatırlayalım neler olduğunu: Darbe planları, kaos ortamı oluşturma gayretleri, suikast krokileri... Aylar boyunca topraktan fışkıran silahlar, cephaneler...

Kâğıt parçası denilen ve yaş mı kuru mu diye tartışılan imzalar... Boru mu yoksa silah mı karar vermekte zorlandığımız nesneler vs. Yargıya hesap vermekten kaçınan, hukuka tepeden bakan, mali denetime bile yanaşmayan bir anlayışın hüküm sürdüğü memlekette, demokrasiden bahsedilebilir mi? Bunun adı askerî vesayet rejimidir.

İki konuyla ilgileniyor bizim yukarı kısımdakiler: 1. Ne zaman terfi gelecek? 2. Hükümet nasıl düşürülecek?

Karakollarda çocuklar şehit düşüyor, baskınlar yapılıyor, bombalar patlıyor, heronlar rapor gönderiyor, yazılı ve görüntülü bilgiler geliyor... Fakat bunların hiç önemi yok. Terfiler alışılageldiği üzere yani teamüllere göre yapılmazsa varsın Basra harap olsun. Kanun önemli değil, teamül önemli, kimin hangi tarihte doğduğu önemli. YAŞ'ta generallerin yaşı en baskın konu. Komedi gibi.

İnsansız uçakların saldırı öncesi çektiği terörist hareketlerinin görüntülerini kim sızdırdı, onun peşine düşülüyor. Daha önce de yaşadık aynı şeyi. Suç olan fiilin üzerine odaklanmak ve suçluyu ortaya çıkarmak yerine, kimin sızdırdığına kilitlenme, ilk değil.

Savcılar "Gelin bildiklerinizi anlatın" dediğinde, çağrılan kim varsa rapor alıyor. Görüyoruz ki hepsi birden hastaymış. Geçmiş olsun. İyileşince anlatırlar artık. Yalnız, savcıya söz anlatamayacak kadar hasta durumdayken, ordulara kumanda etmek de kolay olmasa gerek.

Mehmet Şeker YENİŞAFAK